[Flaptekst]: Op zondagmorgen klopt buurmeisje Fanny hard op het raam van de slaapkamer van Jas. Ze heeft vreselijk nieuws: de hele straat staat onder water! Jas is ongerust over het lot van Opa en Oma Scheepers: zij wonen in het laagste deel van de stad. Hebben ze op tijd naar de zolder kunnen vluchten? Zal hij er met Fanny heenvaren in de Max, hun oude kano die op z'n kop in de tuin staat? Jas is een avontuurlijke jongen van elf jaar en ziet zo'n expeditie meteen zitten. Maar hij heeft geen idee wat hem te wachten staat. Want het is de eerste februari van het jaar 1953. Die nacht heeft een zware storm op veel plaatsen de dijken stukgeslagen. In grote delen van Zuidwest Nederland zijn de polders door het zeewater overstroomd.[ReviewQuote]: Het onderwerp is serieus, de watersnoodramp van 1953. Een ramp die inmiddels al lang geleden is en waar we vooral nog over horen op school. Het verhaal leest als een avonturenroman waarbij de ramp wel de hoofdrol speelt, maar waar toch ook nog wel meer dan dat gebeurt. Eeen spannend zijlijntje. De trieste dingen worden benoemd, maar meer terloops dan dat het een grote rol heeft. Hierdoor is het verhaal ook voor de wat jongere lezers goed te lezen. De hoofdmoot zijn toch vooral de overstroomde huizen en straten. En minder de doden, mens en dier. Je beleeft het verhaal door de ogen van Jas, een ondernemende jongen van 11, die vaak op pad gaat met Fanny, een stoer buurmeisje dat ouder is. Jas is een echte jongen, dapper, stapt overal op af, maar weet niet met gevoelens om te gaan. Dat maakt hem echt. Geloofwaardig. Ik kwam nog een uitdrukking tegen die ik niet kende, maar die ik wel grappig vond ( over de schoenmakerij van Opa die )naar de gossiemijne is Het is een dun boekje, 94 bladzijden. Tussendoor vind je nog een aantal illustraties van Inge Leonora-den Ouden. Zij heeft ook de covertekening gemaakt. Achterin staan een aantal echte fotos uit 1953. En extra informatie over de ramp. Het is een leuk, en soms spannend, verhaal over een gebeurtenis uit de geschiedenis. Ik heb het met plezier gelezen. 3,5 sterren.Met heel plezier heb ik het deels autobiografisch boek(je) Zout water tot aan de dakgoot van John Brosens gelezen. Op een vlot leesbare wijze laat de auteur zijn lezer kennis maken met één van de grootste rampen die Nederland te beurt viel, nl. de watersnoodramp van 1953. De lezer beleeft de ramp door de ogen van Jas en zijn vriendin Fanny. Jas wordt op zondagmorgen 1 februari 1953, iets na zevenen, gewekt door een klop op zijn slaapkamerraam. Jas keek in het opgewonden gezicht van Fanny die hem toeriep dat er overal water staat en dat er overstromingen zijn. Jas stelt vast dat het water dat in de straten stroomt echt zeewater is. Later vernemen ze dat de zeedijk is doorgebroken. Jas is heel erg ongerust over zijn opa en oma en beslist om samen met Fanny, met een kano zich van de toestand te gaan vergewissen. Tijdens hun tocht worden ze geconfronteerd met het leed dat de mensen dragen en het noodlot dat hun overkomt. John Brosens heeft op een heel erg aangename manier de Watersnoodramp beschreven. Hij verzwijgt niets, verbloemd niets, maar zorgt er toch voor dat de jeugd, voor wie het boek tenslotte bestemd is, genoeg leed wordt aangereikt, doch nooit worden gechoqueerd door intrieste beschrijvingen. Het boek(je) laat ook zien dat er toen ook een onderscheid in rang en stand bestond. Dat niet iedereen het goed had en dat velen honger en kou leden, daar waar anderen niets moesten laten. De macht die iemand krijgt door een bepaalde opdracht in casu de kapitein van de marinevlet en zich tegenover gewone burgers laat gelden, wordt ook mooi beschreven. Wat me vooral bijblijft uit dit boek(je) is de solidariteit van de gewone mensen, de menselijkheid van jong en oud en de dankbaarheid jegens iedereen die volgens eigen kunnen hulp heeft geboden. Het boek(je) is mooi geïllustreerd met to the point tekeningen van Inge Leonora- den Ouden. Ter bevestiging van het gebeuren voegt John Brosens in een soort naschrift foto's toe over- en extra informatie over de ramp toe. Het is een heel erg vlot, spannend, menselijk en meeslepend verhaal over de zwartste dag van Nederland.Het boek Zout water tot aan de dakgoot vertelt het verhaal van Jasper die een uiterst angstige tijd beleeft tijdens de watersnoodramp in 1953. Op 1 februari van het jaar 1953 heeft er s nachts een zware storm gewoed die op veel plaatsen de dijken heeft stukgeslagen. In grote delen van Zuidwest Nederland zijn de polders door het zeewater overstroomd. Hoofdpersoon in het verhaal is Jasper. Wanneer zijn buurmeisje Fanny komt melden dat de hele straat onder water staat is Jasper ongerust over het lot van zijn grootouders aangezien zij in het laagste deel van de stad wonen. Hij overweegt om, samen met Fanny, per kano zijn opa en oma op te zoeken om te zien of zij in orde zijn. Jasper is een avontuurlijke jongen van elf jaar en ziet de expeditie wel zitten. Hij heeft echter geen idee wat hem te wachten staat. Mijn visie Met Zout water tot aan de dakgoot maakt Brosens een belangrijk stuk Nederlandse geschiedenis op toegankelijke wijze bereikbaar voor de jeugd en alleen daarom mogen wij hem van harte eren! Het hielp. Moeder Mar knikte en droogde haar tranen zo goed en zo kwaad als ze kon. Bert holde naar buten. Jas had de peddels al in elkaar geschoven en rechtop tegen de schuur gezet. Hij was bezig een stuk touw aan de punt van de kano te binden. Het verhaal is gebaseerd op de eigen jeugdervaring van de auteur, die vanzelfsprekend enorm veel impact heeft gehad. Bij zijn grootouders stond op een gegeven moment het zoute water letterlijk tot aan de dakgoot. Zijn stem klonk kortaf, maar niet onvriendelijk. Jas sloot het venster en liep naar zijn kleren die slordig over de stoel hingen. Hij dacht na over wat zijn vader had gezegd. Niet over de woorden, maar over de toon. Er was iets veranderd in de manier waarop zijn vader tegen hem sprak. Net alsof hij geen klein ventje meer was. In het boek is het echter de 11-jarige Jasper die de hoofdrol speelt. Samen met zijn buurmeisje Fanny gaat hij op pad om te onderzoeken hoe het zijn grootouders vergaat onder deze hachelijke omstandigheden. Maar nu vrat de ijzerzaag van Oom Ben zich krakend en piepend een weg door de ijzeren banden om de zeemanskist. Het slot was niet groot, maar de beugel was ik en sterk, net als de halve ringen waar hij doorheen liep. De enorme impact die de gebeurtenissen op de auteur hebben gehad, voel je in het verhaal ik verwacht dat dat bij de doelgroep (kinderen van circa 10 tot 12 jaar) eveneens het geval zal zijn. De toegankelijke schrijfstijl, de fictieve elementen die door de auteur op zeer geloofwaardige wijze aan de werkelijkheid zijn toegevoegd en de bijzonder fraaie illustraties van Leonora den Ouden, doen de rest. Alle bewondering voor deze auteur die al tal van boeken op zijn naam heeft staan en schijnbaar moeiteloos overschakelt van het thrillergenre voor volwassen naar het jeugdboek! Over de auteur John Brosens (Vlissingen, 1946) is een Nederlandse schrijver van onder andere thrillers en jeugdboeken. Alvorens hij in 2002 fulltime als auteur aan de slag ging, werkte hij in het onderwijs als onderwijzer, docent Engels en remedial teacher. Brosens heeft inmiddels een indrukwekkend aantal boeken op zijn naam staan. Uitvoering Uitgever: Mira Loves Books Illustrator: Inge Leonora - den Ouden ISBN: 978-94-92343-04-8 Geïllustreerd, 98 blz. Over Hanneke Tinor-Centi Hanneke Tinor-Centi (1960), communicatiemanager, tekstschrijver, boekrecensent en blogger. http://hanneketinorcenti.nl
nl
en
